روژ هه لات نوین و دمکراتیک

درد دل

از خود بيگانگي فر هنگي

يك دفعه ياد رهبر ئاپو افتادم كه مي فرمايد:

اگر مطلق به خود نباشي به قوم ديگريخواهي پيوست

با لباسي نامرعي.

امروز قصد داشتم کمی در مورد وضع زبان و فرهنگ کُردی در کرمانشاه ، درد دل کنم .

من در يک خانواده‌ی کُرد کرمانشاهی به دنيا آمدم و با همين زبان مادری - زبان کردی - زبان باز کردم و و کم کم با همين واژه‌های کردی دنيای اطراف خود را شناختم .

مشکل از وقتی در ذهنم شکل گرفت که با برادر دوقلويم (که با هم کردی حرف می‌زديم ) وقتی به کوچه می‌رفتيم متوجه‌ی چيزی تازه شديم آن هم صحبت کردن با زبان فارسی از طرف اکثريت بچه‌های هم‌بازيمان بود !!!

با بعضی کردی و با بعضی ديگر فارسی حرف زدن دوران بچگيمان را پشت سر می‌گذاشتيم .

تا روزی که وارد مدرسه شديم ، مشکل چند برابر شد ، چرا که جز من وبرادرم و يک نفر ديگر ، همه با هم فارسی حرف می‌زدند ( در شهری که همه جا آن را کردنشين می‌دانند فارسی حرف می‌زدند ! ) .

مشکل بعدی کمی سنگين‌تر و دردناک‌تر بود ؛ زمانی که بچه‌های مدرسه برای تحقير يکديگر از کلماتی چون ، سليقه‌ی کُردی ، کُرده مير و ... استفاده می‌کردند ؛ همين مساله باعث شد که من و برادرم که با زبان کردی بزرگ شده بوديم ، هنگام صحبت کردن ، آهسته و همراه با ترس از تحقير شدن با هم حرف بزنيم ؛ ولی کار در اينجا تمام نشد ... ... ... .

هر سال که بزرگتر می‌شديم نسبت به شهر و ديارمان احساس بيگانگی بيشتری می‌کرديم .

يک روز دو برادر کرد زبان را ديدم که در خانه کردی و در مدرسه و کوچه و خيابان با هم فارسی حرف می‌زنند گويی که کردی حرف زدنشان مايه‌ی ننگ و حقارتشان بود .

سال‌ها همينطور می‌گذشت و هرچه بزرگتر می‌شديم سنگينی اين غم و درد بيشتر می‌شد .

يک روز که در خلوت خود راجع به اين مساله فکر می‌کردم به اين نتيجه رسيدم که برخورد‌های تحقير آميز ، با زبان کرد‌ها و پوشش آنها ( در شهر کرد نشينمان کرمانشاه ) بر روی خودم هم تاثير منفی گذاشته است ؛ شايد همين مساله بود که وادارم کرد تا در رابطه با زبانم ، شهرم و هويتم بيشتر مطالعه کنم و هرچه که به واقعيت‌های ملت ، زبانم و فرهنگم ، پی می‌بردم ، درد اين ناهمگونی برايم سخت‌تر می‌شد ؛ به خصوص وقتی که می‌ديدم سازمان‌های آموزشی و فرهنگی و رسانه‌های محلی به جای شناساندن گذشته‌ی پر افتخار و فرهنگ غنی ديارمان ، به تضعيف و تحقير اين گذشته‌ی پربار کمک می‌کنند .

***

بالاخره بزرگ شدم ، با آن زخم کهنه .

روزی با همان دوست قديمی برخوردم که در خانه با برادرش کردی و خارج از خانه و مدرسه با او فارسی حرف می‌زد ؛ با بچه‌ای که در دست داشت متوجه شدم که ازدواج کرده‌است ؛ از بچه‌اش پرسيدم :« ناود چه‌س؟ » دوستم پوزخندی زد و گفت : « کرده مير ! بچه‌ام فارس است و کردی بلد نيست » ؛ غم سنگينی تمام وجودم را سست کرد و با خود فکر کردم ، من و دوستم که «ديروز» در خانه کردی صحبت می‌کرديم ، «امروز» از کرد بودنمان احساس حقارت می‌کنيم و از فرهنگ و گذشته‌مان می‌گريزيم ، وای به «فردا»يی که اين کودکان «امروز» حتی کردی هم بلد نيستند ،‌ چه در انتظار اين ديار ، زبان و فرهنگ و ... خواهد بود ؟؟؟

چرا ، چرا ، چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

+ نوشته شده توسط چيا در Sat 11 Nov 2006 و ساعت 2 AM |

چون بميرم به خزاني ، من زرد

تا بهاري ديگر

سبز را عاريتي باش و بهار

عشق را

هديتي باش و ببخش...

ما هم عشق را به هدیت تو بخشیدیم

ولی باز ندیدیم اثری

مطمئن باش یاران تو هنوز چون کوه استوار در راه تو قدم بر می دارند

و هیچگاه از راه تو بر نمی گردند

احمد باطبی

آری ما را به یاد آور

عزت جان تو هم ما را به یاد آور

ما جوانانی که در راه آزادی وطن گام بر می داریم

+ نوشته شده توسط چيا در Sat 11 Nov 2006 و ساعت 2 AM |

Sat 11 Nov 2006